دلم گرفته آسمون نمیتونم گریه کنم شکنجه میشم ازخودم نمیتونم شکوه کنم  

انگاری کوه غصه ها روسینه ی من اومده

آخ داره باورم میشه خنده به ما نیومده

 

دلم گرفته آسمون از خودتم خسته ترم

تو روزگار بی کسی یه عمره که در به درم

 

حتی صدای نفسم میگه که توی قفسم

من واسه آتیش زدن یه کوله بارشب، بسم

 

دلم گرفته آسمون یه کم منو حوصله کن

 منو که از این روزگار یه خورده کمتر گله کن

 

منو به بازی میگیرن عقربه های ساعتم

 مرگ که تقدیم میکنه لحظه به لحظه لعنتم

 

آهای زمین یه لحظه تو نفس نزن

نچرخ تاآروم بگیره یه آدم شکسته تر

 

دلم گرفته آسمون ازخودتم خسته ترم

 توروزگاربی کسی یه عمرکه در به درم

 

آهای زمین یه لحظه تونفس نزن