...ما آخر خطیم

روز قسمت بود.خدا هستی را قسمت می کرد.خدا گفت:چیزی از من بخواهید.هر چه باشد شما را خواهم داد.سهمتان را از هستی طلب کنید.زیرا خدا بسیار بخشنده است.و هر که آمد چیزی خواست.یکی بالی برای پریدن و دیگری پایی برای دویدن.یکی جثه ای بزرگ خواست و دیگری چشمانی تیز.یکی دریا را انتخاب کرد و دیگری دریا را.در این میان کرم کوچکی جلو آمد و گفت:من چیز زیادی از این هستی نمی خواهم.نه چشمانی تیز و نه جثه ای بزرگ.نه بالی و نه پایی.نه آسمان و نه دریا.تنها کمی ا خودت،کمی از خودت را به من بده.و خدا کمی نور به او داد.نام او کرم شب تاب شد.خدا گفت:آنکه نوری با خود دارد بزرگ است،حتی اگر به قدر ذره ای باشد.تو حالا همان خورشیدی که گاهی زیر برگی کوچک پنهان می شوی.و رو به دیگران گفت:کاش می دانستید این کرم کوچک بهترین را خواست.زیرا که از خدا جز خدا نباید خواست.هزاران سال است که او می تابدوروی دامن هستی می تابد.وقتی ستاره ای نیست چراغ کرم شب تاب روشن است و کسی نمی داند که این همان چراغی است که روزی خدا آنرا به کرمی کوچک بخشیده است.

پسر بچه ای وارد بستنی فروشی شد و پشت میزی نشست.پیشخدمت یک لیوان آب برایش آورد.پسر بچه پرسید:"یک بستنی میوه ای چند است؟"پیشخدمت پاسخ داد:"50 سنت."پسر بچه دستش را در جیبش برد و شروع به شمردن کرد.بعد پرسید:"یک بستنی ساده چند است؟"در همین حال،مشتریان در انتظار میز خالی بودند و پیشخدمت با عصبانیت پاسخ داد:"35 سنت."پسر دوباره سکه هایش را شمرد و گفت:"لطفا یک بستنی ساده."پیشخدمت بستنی را آورد و دنبال کار خود رفت.پسرک نیز بعد از خوردن بستنی پول را به صندوق پرداخت کرد و رفت.وقتی پیشخدمت بازگشت از آنچه دید شوکه شد.آنجا در کنار ظرف خالی بستنی،2 سکه ی 5 سنتی و 5 سکه ی 1 سنتی گذاشته شده بود.برای انعام پیشخدمت!!!